Genel sağlık bilgisi: snowboard öğrenme kelimeleri üzerine bu yazı, bir aile sohbetinin dilini inceler; kişisel uygunluk veya hareket öğretimi sunmaz. Kurmaca örneklerin öğrenme üzerindeki etkisi sınanmış değildir.
Snowboard hakkında bir konuşmada “Öğrenme”, “Alışma” veya “Geri bildirim” sözünü duyunca herkes aynı şeyi anlamayabilir. Çocuk, bu sözcüğü kendisinden beklenen bir sonuç gibi duyarken aile onu yalnız bir açıklama sanabilir. Sözcüğün sözlük karşılığı bulunabilir; fakat o görüşmede hangi anlamla kullanıldığını sözlük söylemez. Bu yazının konusu bir becerinin nasıl yapılacağı değil, bir açıklamanın ne söylediğini ve ne söylemediğini sormaktır. Aile kendi yorumunu çocuğun yorumu yerine koymadan, konuşmadaki belirsizlikleri görünür bırakabilir.
Kapak görseli hakkında: El işareti ve snowboard duruşları doğrulanmış öğretim yöntemi, duruş veya kenar kontrolü tarifi değildir; tablet uzmanlık kanıtı değildir. Görüntüden çocukların yaşı veya yetişkinin mesleki yeterliliği doğrulanamaz; görüntü evde hareket uygulama talimatı değildir.
Önce sözcüğün geçtiği konuşmayı hatırlamak
Bir kelimeyi tek başına hatırlamakla geçtiği cümleyi hatırlamak farklıdır. “Alışma” sözü bir tanışma görüşmesinde genel merakı anlatmış olabilir; başka bir konuşmada belirli bir beklentinin parçası olabilir. Aile cümleyi hatırlamıyorsa, çocuğun hatırladığı parçayı tamamlamak için tahmin üretmek zorunda değildir. “Bu sözcüğü hangi konuşmada duydun?” sorusu, hatırlanabilen bağlamı açabilir. Çocuğun “Hatırlamıyorum” yanıtı da olduğu gibi kalabilir. Sonradan yetişkinin kurduğu düzgün cümle, gerçekten söylenen cümleymiş gibi aktarılmamalıdır.
Somut örnekte baba “Bugün geri bildirimden bahsettiler” derken çocuk “Bana bir şey söylemelerini mi istiyorsun?” diye sorabilir. Buradaki konu, çocuğun kelime dağarcığını sınamak değildir. Yetişkinin duyduğu ifade ile ondan çıkardığı isteğin birbirine karışıp karışmadığını konuşmaktır. Aile “Ben açıklama biçimini merak ediyorum; senden bir yanıt beklediğimi söylemiyorum” diye kendi niyetini ayırabilir. Sözcüğün hangi durumda kullanıldığı açıklanmadan, bu kelimeyi çocuğun geleceğine ilişkin bir kararın gerekçesi yapmak da anlamı genişletir.
Bir kurumun eğitim diliyle yerel açıklamayı eşitlememek
FIS’in eğitim merkezi genel bakışı, farklı paydaş rolleri yanında adalet, saygı ve sürekli öğrenmeyi kurumsal eğitim ilkeleri olarak anlatır.
Bu genel bakışta bir ilkenin adını görmek, yerel görüşmedeki her sözcüğün tanımını vermez. “Öğrenme” geniş bir kurum başlığında yer alabilir; çocuğa söylenen cümledeki karşılığının ayrıca açıklanması gerekir. Ailenin sorusu “Burada öğrenme derken hangi konudan söz ediyorsunuz?” olabilir. Yanıtı bir kurum adının arkasından tahmin etmeye gerek yoktur. Kurumun genel ilkesi ile belirli bir kişi tarafından kullanılan ifade farklı düzeylerdeki bilgilerdir. Birinin varlığı, diğerinin anlaşıldığını veya doğru uygulandığını kanıtlamaz.
Bu diyalogda çocuğun anlayışı bir ölçüm sonucu değildir. Sorusu, aileye konuşmanın başka bir yüzünü gösterir. Görevlinin vereceği yanıt henüz bilinmemektedir. Yanıtın kimden isteneceği açık değilse, ilk kulüp görüşmesindeki rol soruları bu muhatap konusunu ayrı ele alır. Aile, açıklama yapabilecek kişiyi öğrenmek isteyebilir; çocuğa duyduğu bütün kelimeleri açıklama görevi vermek zorunda değildir.
Kelimenin yanındaki zamir de anlamı değiştirebilir. “Biz öğreniyoruz” cümlesindeki biz, aileyi mi, kulübü mü, başka kişileri mi kapsıyor? Çocuk bu sözü kendi adına verilmiş bir karar gibi duyabilir. Aile “Burada biz derken kimleri kastediyorsunuz?” diye sorabilir. Böylece ortak görünen bir cümleye kimlerin dahil edildiği açıklanır. Çocuğun o grubun bir parçası olarak anılması, kendisinin aynı düşünceyi söylediği anlamına gelmez. Aile kendi kullandığı biz sözünün kapsamını da ayrıca açabilir.
Anlamı konuşmakla çocuğa sınav yapmak arasindeki çizgi
“Anladın mı?” sorusu bazen yalnız evet ya da hayır yanıtını davet eder. “Sen bu cümleden ne duydun?” sorusu ise farklı bir konuşma açabilir; ancak o da çocuğa zorunlu bir anlatma görevi gibi sunulmamalıdır. Aile, soruya yanıt vermeme seçeneğini konuşmanın dışında bırakıyorsa, açık soru kurmuş olması tek başına yeterli değildir. Burada bir yöntemin başarısı ölçülmüyor. Çocuğun ne söylediğini ve ne söylemek istemediğini yetişkinin kendi yorumundan ayıran bir dil aranıyor.
Bir aile örneğinde çocuk “Geri bildirim benim yanlışlarım mı demek?” diyebilir. Yetişkin, kendi kullandığı sözcük için “Ben yalnız yanlışlar anlamında kullanmadım; ne söylemek istediğimi açıklayabilirim” diyebilir. Başka kişinin kullanımını ise onun adına kesinleştiremez. Çocuğun tanımı yetişkinin tanımından farklı diye beceri, dikkat veya öğrenme hızı hakkında sonuç çıkarılmaz. Bu, sözcüklerin nasıl anlaşıldığına ilişkin bir sohbet örneğidir. Anlam farkı, çocuğun sportif profilini gösteren bir veri gibi sunulmaz.
Övgü, gözlem ve beklentinin sözcüklerini ayırmak
“Çok iyi”, “Daha farklı” ve “İlerliyor” gibi ifadeler aynı türde cümleler değildir. Biri övgü, biri belirsiz bir karşılaştırma, biri geleceğe dönük yorum olabilir. Aile bir sözü duyduğunda önce neye gönderme yaptığını sorabilir. “İyi derken konuşmaya katılmasını mı, ilgisini mi, başka bir konuyu mu söylüyorsunuz?” sorusu, övgüyü reddetmeden kapsamını açar. Açıklama belirli değilse, aile bunu çocuğun bütün özelliklerini tarif eden bir söze çevirmemelidir. Belirsiz bir övgü, kendi kendine ayrıntılı değerlendirmeye dönüşmez.
Amerikan Pediatri Akademisi, ailelere yönelik spor hazırlığı sayfasında çocuklar arasındaki gelişimsel farklılıkları ele alan genel bilgiler verir.
Bu genel bilgi, bir çocuğun belirli sözcükleri anlayıp anlamadığını göstermez. Bir aile konuşmasının nasıl sonuçlanacağını da açıklamaz. Örneğin “Kardeşin bu sözü hemen anladı” karşılaştırmasından, diğer çocuğa bir öğrenme etiketi vermek için dayanak üretilmiyor. Aile kendi dilindeki karşılaştırmayı fark edip “Burada senden kardeşinin açıklamasını beklemiyorum; istersen senin anlamını duyarım” diyebilir. Sözcüğe ilişkin farklı yanıtlar, değerlendirilmesi gereken puanlar olarak değil, ayrı konuşma içerikleri olarak kalır.
Aile “Konuşabilir” ile “Konuşmalı” sözcüklerini aynı beklentiye çevirmiş olabilir. İlk ifade bir seçeneği, ikincisi yetişkinin talebini taşıyabilir; fakat konuşan kişinin hangi anlamı istediği yine sorulabilir. Kurmaca bir aile örneğinde anne “Merakını anlatabilirsin” der, çocuk bunu zorunlu bir sunum sanır. Anne kendi isteğini açıklamak için “Bunu yapmak zorunda olduğunu söylemedim” diyebilir. Burada çocuk bir dil başarısına göre değerlendirilmez. Yetişkinin seçenek olarak sunduğu şeyin nasıl duyulduğu konuşmanın asıl konusudur.
Ekrandaki kelimeyi görüşmenin anlamına taşımamak
Aile, gördüğünü varsaydığı bir başlığı kulüpte duyulan sözcükle birleştirebilir. O başlık başka bir bağlamda kullanılmış olabilir; bu yazı herhangi bir görüntüyü veya içeriği incelemiş değildir. Kurmaca bir örnekte çocuk bir başlıkta “Akıcılık” görür ve kulüpteki bütün açıklamaların aynı sözcüğü kullandığını sanır. Aile, iki kullanımın aynı olduğunu söylemek yerine “Bu başlıktaki anlamı bilmiyoruz; görüşmede duyduğumuz cümlenin anlamını ayrıca sorabiliriz” diye kendi bilgi sınırını dile getirebilir.
Bir sözcüğün çok yerde görünmesi, her yerde aynı beklentiyi taşıdığının kanıtı değildir. Özellikle aile çocuğa açıklama yaparken, kendi bildiği anlamla başkasının söylemek istediği anlamı ayırabilir. “Ben bu kelimeyi günlük konuşmada böyle kullanıyorum” cümlesi, bir tanımın sahibini belirtir. “Kulüp kesin bunu istiyor” cümlesi ise bilinmeyen bir niyeti kesinleştirir. Aradaki fark dilsel bir konudur; çocuğa uygulanacak bir öğretim planı, uygulama dizisi veya başarı standardı buradan türetilmez.
Kelime notunu çocuğun karnesine dönüştürmemek
Aile kendi merak ettiği sözcüğü hatırlamak için kişisel bir not düşmek isteyebilir. Notun konusu, çocuğun kaç sözcük anladığı değil, yetişkinin hangi açıklamayı eksik bulduğudur. “Alışma sözü geçti; neye gönderme yapıldığı açıklanmadı” gibi bir cümle yetişkinin bilgi boşluğunu anlatır. “Çocuk alışmayı anlamadı” ise çocuğa sonuç atfeder. Bu yazı çocuk verisi toplama veya değerlendirme kaydı hazırlama önermez. Örnek not, aileye ait bir sorunun nasıl ifade edilebileceğini göstermek içindir.
Notta “Koordinasyon” gibi bir sözcük yer alıyorsa, aile bunun günlük konuşma mı yoksa başka bir bağlam mı olduğunu sorabilir. Koordinasyon sözünün bağlamını inceleyen yazı bu ayrımı çocuğun yanıt hızına bağlamadan açar. Bir açıklamayı not etmek, o açıklamanın geçerli olduğunu onaylamak değildir. Aynı biçimde, soru işareti bırakmak da çocuğun eksikliği anlamına gelmez. Açık konu, konuşmanın bir parçası olarak tutulabilir.
Yeniden sormanın yeni bir anlam üretmesine izin vermek
Aile bir sözcüğün anlamını yeniden sorduğunda, ilk yanıtla birebir aynı cümleyi beklemeyebilir. Konuşan kişi daha açık bir örnek verebilir veya sözünü değiştirebilir. Ailenin sorusu “Önceki açıklamanızla bu açıklama arasındaki farkı nasıl anlamalıyız?” olabilir. Değişen ifade hemen tutarsızlık etiketi gerektirmez; fakat farkın yok sayılması da gerekmez. Çocuk, yeni yanıtın ilk merakına karşılık gelmediğini söyleyebilir. Onun yeni sorusu, yetişkinin konuşmayı kapatma isteğinden bağımsız olarak duyulabilir.
Örneğin “Denge” sözünün aile içindeki anlamı ile bir kulüp konuşmasındaki anlamı karışmışsa, denge kelimesinin bağlamları üzerine yazı ayrı bir kavram sorusu sunar. Amaç bütün sözler için kusursuz bir sözlük hazırlamak değildir. Bazı kelimelerin anlamı o görüşmede açık kalabilir. Aile bunu “Henüz yanıtını bilmediğimiz bir konu” diye söyleyebilir. Açıklanmamış kelime, çocuğun üzerine bırakılmış bir ödev veya yetişkinin kararını haklı çıkaran bir etiket haline getirilmez.
Bir açıklamada “Henüz” kelimesi geçiyorsa, aile bunun neye ilişkin olduğunu sorabilir. Yetişkin “Henüz açıklamadık” demişken çocuk “Henüz anlamadım” diye duymuş olabilir. İlk cümlede eksik olan açıklama, ikincisinde çocuğa atfedilen sonuçtur. Aile hatırladığı cümlenin kesin olmadığını söyleyebilir: “Biz de sözcüğün hangi bölümde geçtiğini hatırlamıyoruz.” Böyle bir belirsizliği çocuk doldurmak zorunda değildir. Konuşmanın eksik parçasını kabul etmek, çocuk için bir öğrenme takvimi veya yetişkinin beklediği sonuca ulaşma sözü üretmez.
Sık sorulan sorular
Çocuğun bir kelimeyi farklı anlaması öğrenme sorunu mudur?
Bu yazı böyle bir değerlendirme yapmaz. Aynı söz, konuşmanın bağlamı belirtilmediğinde farklı anlamlarda duyulabilir. Aile kendi kastını anlatabilir ve başka kişinin kastını ona sorabilir. Çocuğun söylediği anlamı bir sağlık, gelişim veya yetenek sonucuna çevirmek burada desteklenmiyor. Kelime hakkında konuşmak ile çocuk hakkında hüküm vermek ayrı konulardır.
Her öğrenme sözcüğünü çocuğun açıklamasını istemek gerekir mi?
Hayır; burada bir anlatma görevi veya zorunlu tekrar önerilmiyor. Çocuk açıklamak istemeyebilir, yalnız dinleyebilir ya da başka bir sözcüğü seçebilir. Aile kendisinin anlamadığı konuya sahip çıkabilir. Yetişkinin bilgi açığını kapatma sorumluluğu çocuğun üstüne bırakılmaz. Sohbetin yararı kanıtlanmış bir işlem olarak değil, konuşma seçeneği olarak sunulur.
Sözlüğe bakmak kulüpte söylenen cümleyi açıklamaya yeter mi?
Sözlük genel bir karşılık verebilir; belirli konuşmacının o anda neyi kastettiğini onun adına belirlemez. Aile, sözcükle ilgili genel bilgisini ayrı tutarak kullanılan cümleyi sorabilir. İlk açıklama hâlâ belirsizse, konu açık kaldığı biçimde ifade edilebilir. Buradan bir yerel öğretim içeriği, kişinin yetkisi veya çocuğun katılımı hakkında onay çıkmaz.
